1:00
. حیات حقیقی آن است که همواره در حال به وجود آمدن و به وجود آوردن باشد، در غیر این صورت، بار سنگینی است بر دوش انسان. انسانی تشنه در بیابانی دور از آبادیها را
. حیات حقیقی آن است که همواره در حال به وجود آمدن و به وجود آوردن باشد، در غیر این صورت، بار سنگینی است بر دوش انسان. انسانی تشنه در بیابانی دور از آبادیها را تصور کنید که برای به دست آوردن آب آشامیدنی، پیرامون خود را مینگرد و چیزی نمیبیند. او از هر طرفی به پهنۀ بیابان مینگرد و باز چیزی نمیبیند. روی تپهها میرود تا بلکه از بالای آنها چشمش به آب بیفتد، ولی باز چیزی نمیبیند. از تپه پایین آمده، از قلۀ بلند کوه بالا میرود و پس از دقت و کاوش بسیار، درختانی را از دور میبیند و اطمینان پیدا میکند که حتماً چشمهساری در آن نقطه وجود دارد. از قله پایین آمده، کوزه به دوش، مسافت بسیاری را با شتاب میپیماید. از سنگلاخها میگذرد، از خارستانها عبور میکند، پستیها و بلندیها را در مینوردد و آنگاه پس از ساعتهایی به آن درختان میرسد و چشمهساری را در آنجا میبیند. به سرعت، سر و صورت خود را شسته، کوزه را از آب آن چشمهسار پر میکند و میآشامد. طعمی که این آب برای چنین شخصی دارد و آن گوارایی که شخص مفروض از این آب در مییابد، به راستی، طعم حیات داشته و قطرات آن آب که از گلویش پایین میرود، مانند نیروهای زندگی است که وجود او را شاداب میکند. حال، شخص دیگری را فرض کنید که در کاخ باشکوه و مجللی نشسته و همۀ وسایل زندگی برای او در حد اعلا آماده است و اگر اشتیاق به آشامیدن آب را برای تشنگی واق


















